Prowincja Chrystusa Króla

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny to największa uroczystość Matki Bożej w Kościele Katolickim i obchodzona jest 15 sierpnia. W tym dniu wspomina się wzięcie do nieba Maryi Panny z ciałem i duszą po zakończeniu jej ziemskiego życia. Prawda ta była od dawna uznawana w Kościele i obchody tego święta sięgają V wieku. Papież Pius XII przypomniał o tej prawdzie i swoim najwyższym autorytetem potwierdził ją i usankcjonował. 1 listopada 1950 r Ojciec Święty w konstytucji apostolskiej „Munificentissimus Deus” („Najszczodrobliwszy Bóg”) ogłosił Wniebowzięcie NMP jako dogmat wiary.

15 sierpnia jest nazywany powszechnie Świętem Matki Boskiej Zielnej. Na pamiątkę podania głoszącego, że Apostołowie zamiast ciała Maryi znaleźli kwiaty, w tym dniu błogosławione są wiązanki kwiatów, owoców, warzyw i kłosów zbóż. Ma to zapewnić obfitość zbiorów. W wielu polskich parafiach w tym dniu obchodzone są dożynki jako dziękczynienie rolników za plony. Największe uroczystości w Polsce mają miejsce na Jasnej Górze, dokąd przez ostatnie dni wędrowały rzesze pielgrzymów – Polaków i cudzoziemców. W Kalwarii Zebrzydowskiej w tym dniu odbywa się inscenizacja Zaśnięcia Marii oraz jej Wniebowzięcia. W ciągu wieków wystawiono tysiące świątyń pod wezwaniem Matki Bożej Wniebowziętej i powstało 8 zakonów pod tym wezwaniem (męski i żeńskie). Scena Wniebowzięcia Maryi stała się inspiracją dla artystów malarzy i rzeźbiarzy.

„Cudu nad Wisłą”

15 sierpnia 2011 r. obchodzimy 91 rocznicę bitwy warszawskiej, która miała miejsce w dniach 13-25 sierpnia 1920 r. w czasie wojny polsko-bolszewickiej. Jak określają historycy, jest to jedna z najważniejszych bitew w historii świata. Dzięki zwycięstwu, Polska zachowała niepodległość i rewolucja komunistyczna nie rozprzestrzeniła się w Europie Zachodniej.

Armia Czerwona na Polskę nacierała z dwóch frontów: Zachodniego pod dowództwem Michaiła Tuchaczewskiego i Południowo-Zachodniego dowodzonego przez Aleksandra Jegorowa. Naczelne Dowództwo Armii Czerwonej wydało rozkaz przesunięcia sił wojennych w kierunku Warszawy. Pierwszym krokiem obrony kraju było powołanie 3 lipca 1920 Rady Obrony Państwa. Następnie, na apel Rady zaczęły napływać liczne rzesze ochotników. Wojsko Polskie liczyło ok. 113-123 tys. żołnierzy. Siły polskie podzielone zostały na trzy fronty: Północny dowodzony przez gen. Józefa Hallera, Środkowy dowodzony przez gen. Edwarda Rydza-Śmigłego i Południowy pod dowództwem gen. Wacława Iwaszkiewicza. W nocy z 5 na 6 sierpnia 1920 roku w Belwederze opracowywano ogólną koncepcję rozegrania bitwy. Zamierzano zatrzymać uderzenie rosyjskie przed Warszawą i uderzyć w południowe skrzydło przeciwnika. Piłsudski wybrał ostatecznie rejon koncentracji wojsk do przeciwuderzenia w okolicach Wieprza. 13 sierpnia, w pierwszym dniu bitwy, nastąpiło gwałtowne natarcie sowieckich armii na Warszawę. Wróg zdobył Radzymin i ruszył na Pragę, Nieporęt i Jabłonnę. Niepowodzenie to skłoniło dowódcę polskiego Frontu Północnego do wydania rozkazu rozpoczęcia działań zaczepnych z obszaru Modlina, aby tym samym odciążyć armię osłaniającą Warszawę.

Siły polskie stawiały wszędzie twardy opór i osiągnęły sukces – odzyskały Radzymin, zdobyły Nasielsk. Umożliwiło to kontynuowanie działań na Serock i Pułtusk. W kolejnych dniach armie polskie odnosiły następne sukcesy – zajęły Włodawę, odcinek Wisznice-Wohyń, rubież rzeki Wilgi, Garwolin i wysunęły patrole pod Wiązowną.17 sierpnia siły polskie osiągnęły linię Biała Podlaska-Międzyrzec-Siedlce-Kałuszyn-Mińsk Mazowiecki. Planowano osaczyć wroga i prowadzić działania, które miały na celu zmusić nieprzyjaciela do przekroczenia granicy niemieckiej i odciąć mu drogę na wschód. Założenia te nie zostały zrealizowane. Polska jednak odniosła zwycięstwo w bitwie warszawskiej. Sukces został odniesiony dzięki znajomości planów i rozkazów strony rosyjskiej i umiejętności wykorzystania tej wiedzy przez polskie dowództwo. Jednym z ważniejszych epizodów bitwy warszawskiej było zdobycie kancelarii armii, magazynów i jednej z dwóch radiostacji, służących Rosjanom do łączności z dowództwem w Mińsku. W Polsce, bitwę zaczęto nazywać „Cudem nad Wisłą”. Wierzono, że zwycięstwo 1920 roku było cudem Matki Boskiej, której wizerunek znajdował się na sztandarze powiewającym nad zastępami wojsk polskich.

Po bitwie warszawskiej straty strony polskiej wyniosły: 4,5 tys. zabitych, 22 tys. rannych i 10 tys. zaginionych. Po stronie sowieckiej było ok. 25 tys. poległych, 60 tys. jeńców i 45 tys. internowanych w Prusach Wschodnich.

W wyniku bitwy warszawskiej 15 października delegacje polskie i sowieckie zawarły w Rydze zawieszenie broni, a w marcu 1921 został zawarty traktat pokojowy, który uregulował stosunki polsko-sowieckie i wytyczył polską granicę wschodnią.

KJ@InfoSAC